Monument slachtoffers MH17-ramp
De ramp met vlucht MH17 op 17 juli 2014 liet een diepe wond achter in Nederland. Geen van de 298 inzittenden overleefde de tragedie. Het vliegtuig stortte neer in een veld vol zonnebloemen in Oost-Oekraïne. Dat beeld – een gruwelijke tragedie te midden van een zee van gele bloemen – raakte veel mensen diep. Onder de slachtoffers bevonden zich vijftien inwoners van Hilversum. Mensen met gezinnen, dromen, plannen. Hun leven werd abrupt afgebroken, hun gemis voelt nog altijd schrijnend. Zij worden op deze plek herdacht.
Al kort na de ramp groeide de behoefte aan een nationale herdenkingsplek. Deze wens kreeg uiteindelijk vorm in het herdenkingsmonument in Vijfhuizen. Tegelijkertijd leefde in Hilversum de behoefte aan een eigen gedenkplek, midden in de gemeenschap waar de slachtoffers woonden en geliefd waren. Een plek dichtbij huis, waar men stil kan staan bij wie er niet meer is. Toenmalig burgemeester Pieter Broertjes en pastoor Jules Dresmé, beiden nauw verbonden met de nabestaanden, namen hierin het voortouw. Naast de gemeente Hilversum hebben talloze inwoners en betrokkenen een waardevolle bijdrage geleverd aan de totstandkoming van het monument.
In kunstenaar Sven Lamme vonden zij de geschikte ontwerper die dit gevoelige, beladen project met overtuiging kon vormgeven. In overleg met de families ontstond het idee van de zonnebloem – een krachtig symbool van licht, hoop en herinnering, inmiddels onlosmakelijk verbonden met MH17. Sven ontwierp vijftien bronzen zonnebloemen, elk een eerbetoon aan één van de slachtoffers uit Hilversum.
Het monument werd met zorg en liefde gerealiseerd door meestersmid Rein Tupker en zijn zoon Pascal. Zij vertaalden het ontwerp naar een tastbaar kunstwerk dat de kwetsbaarheid van verlies en de kracht van herinnering in zich draagt. Het eindresultaat raakte een snaar. Niet alleen bij de nabestaanden, maar ook bij de stad die meeleefde.
Het verschil in leeftijd van de slachtoffers wordt verbeeld door hoogte en vorm van de bloem: een bloem in de knop verbeeldt een kind, een bloem in volle bloei staat symbool voor een volwassene.
De bloemkoppen wijzen naar elkaar waardoor ze als families te herkennen zijn. Een enkeling staat niet alleen, maar is zo gepositioneerd dat hij wordt opgenomen in de groep.
Middels de aan elkaar gelaste bronzen bladeren zijn ze voor eeuwig met elkaar verbonden.
De bloemen staan op een plek waar de zon altijd bij kan en in een cirkel gepositioneerd, zodat bij samenkomsten iedereen eromheen kan staan.
Om het monument nog persoonlijker te maken, werd ook een granieten herdenkingsbank geplaatst, met daarin de namen van de vijftien slachtoffers gegraveerd. Wie op de bank plaatsneemt, kijkt uit op de zonnebloemen – een stille uitnodiging tot herinneren, mijmeren, misschien zelfs een gesprek met wie er niet meer is.
Op 17 juli 2016, precies twee jaar na de ramp, werd het monument onthuld. Het werd een moment van verbondenheid en erkenning. Sindsdien is het uitgegroeid tot een plek van rust, van liefde, van stilte — waar verdriet er mag zijn, en herinneringen blijven voortleven.
Vijftien bloemen voor vijftien dierbaren:
John, Sandra, Cristopher, Julian, Ian, Erik, Tina, Zeger, Gerardus, Mary, Quinn, Charles, Thérèse, Carlijn en Werther. Ze worden nog elke dag gemist.
Wat blijft, is de liefde – en een plek in Hilversum waar de herinnering levend wordt gehouden.